మగపిల్లాడి మౌనం వెనుక.. చెప్పుకోలేని వేదన.|

● తెలంగాణలో తొమ్మిది నెలల్లో 62 మంది బాలురు లైంగిక నేరాలకు బాధితులు

● మూడేళ్లలో నమోదైన బాధితులు 127 మంది.. వెలుగులోకి రాని బాధలెన్నో?

● మగపిల్లాడే కదా అనే భావనతో వారి వేదనను తక్కువగా చూడొద్దు

● ప్రతి తల్లిదండ్రి ఆలోచించాల్సిన ప్రశ్న.. నా బిడ్డ తన బాధను నాతో చెప్పగలడా?

అల్వాల్‌, అక్టోబరు 12:బిడ్డకు చిన్న గాయమైనా తల్లిదండ్రుల మనసు విలవిల్లాడుతుంది. జ్వరం వస్తే ఆందోళన చెందుతారు. పాఠశాలకు వెళ్లిన పిల్లవాడు ఇంటికి తిరిగి వచ్చేవరకు ఎదురుచూస్తారు. ఎక్కడైనా ప్రమాదం జరిగిందని తెలిస్తే తమ బిడ్డ క్షేమంగా ఉన్నాడా అని ఆరా తీస్తారు. పిల్లల భద్రత విషయంలో తల్లిదండ్రుల ప్రేమకు కొదవ ఉండదు. కానీ పిల్లల భద్రత గురించి ఆలోచిస్తున్నప్పుడు మనం గుర్తించని మరో కోణం ఉందా? మగపిల్లాడే కదా.. ధైర్యంగా ఉంటాడు, తనను తాను కాపాడుకోగలడు అనే భావనతో అతడి భయాన్ని, బాధను తక్కువగా చూస్తున్నామా? తెలంగాణలో బాలురపై లైంగిక నేరాలకు సంబంధించిన గణాంకాలు ప్రతి కుటుంబం ఆలోచించాల్సిన ప్రశ్నలను ముందుకు తెస్తున్నాయి.

2026 జనవరి నుంచి సెప్టెంబరు వరకు తొమ్మిది నెలల్లో తెలంగాణలో 62 మంది బాలురు లైంగిక నేరాలకు బాధితులుగా నమోదయ్యారు. 2025లో 61 మంది, 2024లో నలుగురు బాధితులుగా నమోదయ్యారు. ఈ మూడేళ్లలో నమోదైన బాధితుల సంఖ్య 127. 

ఈ సంఖ్యలను కేవలం అంకెలుగా చూసి పక్కన పెట్టేయలేం. ప్రతి సంఖ్య వెనుక ఒక బాలుడు ఉన్నాడు. అతడికి ఎదురైన అనుభవం ఉంది. తనకు జరిగినదేమిటో అర్థం చేసుకోలేని అయోమయం ఉండవచ్చు. భయంతో ఎవరికీ చెప్పుకోలేని పరిస్థితి ఉండవచ్చు. చెప్పినా తననే తప్పుపడతారేమోననే ఆందోళన ఉండవచ్చు. గణాంకాల్లో కనిపించేది నమోదైన బాధితుల సంఖ్య మాత్రమే. బయటకు రాని ఘటనలు ఎన్ని ఉన్నాయో చెప్పడానికి ఆధారాలు లేవు. అయినా, తమ బాధను చెప్పుకోలేక మౌనంగా ఉండిపోయే పిల్లలు ఉన్నారా అనే ప్రశ్నను సమాజం తప్పక ఎదుర్కోవాలి.

ఈ ఏడాది తొలి తొమ్మిది నెలల్లో మేడ్చల్‌–మల్కాజిగిరి పరిధిలో ఏడుగురు బాలురు బాధితులుగా నమోదయ్యారు. మహబూబాబాద్‌లో తొమ్మిది మంది, మిర్చౌక్‌, షంషాబాద్‌ పరిధుల్లో ఏడుగురి చొప్పున నమోదయ్యారు. 

2025లో హైదరాబాద్‌లో 24 మంది, ఖమ్మంలో 13 మంది బాలురు బాధితులుగా నమోదయ్యారు. ప్రాంతాలు వేరైనా, ఈ వివరాలు మనకు గుర్తుచేసేది ఒక్కటే.. బాలుర భద్రత కూడా కుటుంబాలు, విద్యాసంస్థలు, సమాజం సమానంగా శ్రద్ధ చూపాల్సిన అంశం.

లైంగిక వేధింపులకు పాల్పడే వ్యక్తి పురుషుడే కావాలనే నియమం లేదు. వయసులో పెద్దవారైన మహిళలు లేదా యువతుల నుంచి మగపిల్లలకు అనుచిత ప్రవర్తన ఎదురైన సందర్భాలూ ఉన్నాయి. 

అయితే ఎవరు పాల్పడ్డారన్నదానికంటే, ఏం జరిగింది, బాలుడికి ఎలాంటి హాని కలిగింది, అతడికి న్యాయం ఎలా అందాలి అన్నదే ముఖ్యం. ఆరోపణలు వచ్చిన సందర్భాల్లో వాస్తవాలను ఆధారాలతో నిర్ధారించాలి. అదే సమయంలో బాధితుడు మగపిల్లాడనే కారణంతో అతడి మాటలను కొట్టిపారేయకూడదు. లైంగిక వేధింపులు ఏ లింగానికి చెందిన వ్యక్తి నుంచైనా ఎదురుకావచ్చనే అవగాహన ఉండాలి.

ఒక బాలుడి మనసులోకి వెళ్లి ఆలోచిస్తే.. తనకు అసౌకర్యంగా అనిపించిన ప్రవర్తనను ఎలా వివరించాలో అతడికి తెలియకపోవచ్చు. తనకంటే పెద్దవారే అలా ప్రవర్తిస్తే ఎదిరించలేకపోవచ్చు. ఏం జరిగిందో చెప్పినా తనను ఎగతాళి చేస్తారేమో, తననే బలహీనుడిగా చూస్తారేమోనని భయపడవచ్చు. “నువ్వు మగపిల్లాడివి కదా.. ఎందుకు ఎదిరించలేకపోయావు?” అని అడుగుతారేమోనని మౌనంగా ఉండిపోవచ్చు. తనకు జరిగినదాన్ని చెప్పుకోవడమే అవమానంగా మారుతుందనే భయం ఒక చిన్నారి మనసును మరింత కుంగదీయవచ్చు. తనకు జరిగిన అన్యాయం గురించి చెప్పడానికి కూడా ఒక బాలుడు భయపడాల్సిన పరిస్థితి ఎందుకు రావాలి? ఈ ప్రశ్నకు సమాజం సమాధానం వెతకాలి.

ప్రతి తల్లిదండ్రి తమను తాము ప్రశ్నించుకోవాల్సిన సమయం ఇది. 

నా పిల్లాడికి ఏదైనా అన్యాయం ఎదురైతే, దాన్ని నిర్భయంగా వచ్చి నాతో చెప్పగలడా? నేను అతడికి అలాంటి భరోసా ఇచ్చానా? తనకు జరిగిన విషయాన్ని చెప్పినప్పుడు ముందుగా అతడి మాట వింటానా, నమ్ముతానా? లేక ఎందుకు అక్కడికి వెళ్లావు, ఎందుకు ఎదిరించలేదు అంటూ అతడినే ప్రశ్నిస్తానా? ఈ ప్రశ్నలకు మనస్ఫూర్తిగా సమాధానాలు వెతుక్కోవాలి. పిల్లలను ప్రమాదాల నుంచి కాపాడటం అంటే వారిని ఎప్పుడూ మన కళ్ల ముందే ఉంచడం మాత్రమే కాదు. తమకు అసౌకర్యం కలిగించే ప్రవర్తనను గుర్తించడం, దాని గురించి నమ్మకమైన పెద్దవారికి చెప్పడం, సహాయం కోరడం తప్పు కాదని తెలియజేయడం కూడా.

పిల్లలు తమకు ఎదురైన అనుభవాన్ని చెప్పినప్పుడు తల్లిదండ్రుల స్పందన ఎంతో కీలకం. వారి మాటలను ప్రశాంతంగా వినాలి. జరిగినదానికి వారిని నిందించకూడదు. భయపెట్టకుండా, అవమానించకుండా అండగా నిలవాలి. లైంగిక వేధింపులకు గురైన బాలుడిలో తప్పు లేదని, జరిగిన అన్యాయానికి అతడు బాధ్యుడు కాదని స్పష్టంగా భరోసా ఇవ్వాలి. అవసరమైనప్పుడు వైద్య, మానసిక, చట్టపరమైన సహాయం అందించాలి. పిల్లవాడు తన బాధను బయటపెట్టగలిగేలా కుటుంబంలో నమ్మకమైన వాతావరణాన్ని నిర్మించాలి.

ఇక్కడ మరో విషయాన్ని కూడా స్పష్టంగా చెప్పుకోవాలి. మగపిల్లల భద్రత గురించి మాట్లాడటం ఆడపిల్లల సమస్యలను విస్మరించడం కాదు. ఆడపిల్లల రక్షణ ఎంత ముఖ్యమో, మగపిల్లల రక్షణ కూడా అంతే ముఖ్యం. 

ఒకరి బాధను గుర్తించడం మరొకరి బాధను తక్కువ చేయడం కాదు. బాధితుడి లింగం ఆధారంగా అతడి అనుభవానికి విలువ నిర్ణయించకూడదు. బాలికైనా, బాలుడైనా తమకు జరిగిన అన్యాయాన్ని చెప్పగలగాలి; వారి మాటలను బాధ్యతగా వినే పెద్దలు ఉండాలి. 

పిల్లలకు భద్రత కల్పించాలంటే కుటుంబాలు, విద్యాసంస్థలు, సమాజం వయసుకు తగిన రీతిలో అవగాహన కల్పించాలి. అవసరమైనప్పుడు బాలల సహాయవాణి 1098 ద్వారా సహాయం పొందవచ్చు.

ఈ వార్త చదివిన ప్రతి తల్లిదండ్రి ఇతరుల కుటుంబాల గురించి ఆలోచించే ముందు తమ ఇంటి గురించి ఒక్కసారి ఆలోచించాలి.

నా బిడ్డకు నేను ఎంత భరోసా ఇస్తున్నాను? తనకు జరిగిన అన్యాయాన్ని చెప్పడానికి నా దగ్గర అతడికి భయం ఎందుకు ఉండాలి? సమాజం ఏమనుకుంటుందనే భయంతో నా బిడ్డ బాధను దాచిపెట్టాల్సిన పరిస్థితి ఎందుకు రావాలి? మన పిల్లలకు ధైర్యంగా ఉండమని చెప్పడం ఎంత అవసరమో, వారు భయపడినప్పుడు వారి పక్కన నిలబడతామని నమ్మకం కల్పించడం కూడా అంతే అవసరం.

నమోదైన 62 మంది బాలురు మన ముందున్న వాస్తవం. నమోదుకాని ఘటనల సంఖ్య ఎంతన్నది తెలియదు. కానీ ఒక్క బాలుడి బాధ కూడా నిర్లక్ష్యం చేయదగినది కాదు.

మగపిల్లాడైనా, ఆడపిల్లైనా.. ప్రతి చిన్నారికీ సురక్షితమైన బాల్యం, తన బాధను నిర్భయంగా చెప్పుకునే హక్కు, ఆ మాటను నమ్మి అండగా నిలిచే కుటుంబం అవసరం. పిల్లలకు మనం ఇవ్వాల్సిన భరోసా అదే.

#Sidhumaroju✍️

Alwal